A Alborada

 

Nicomedes Pastor Díaz Corbelle.

Lugar: Rio Landro

O seu poema en galego Alborada (1828) considérase unha das primeiras mostras do renacer desta lingua.

“A Alborada”

Ai, miña pequeniña!

Que ollos bonitos tes! Que brilladores!

Case salta a alma miña!

E vendo os teus colores

Ver me parece todos os amores! 5

Agora que a alborada

Os dulces paxariños xa cantaron

E da fresca orballada

Nas perlas os ramiños se pintaron,

Agora, que divinos 10

Brillarán os teus ollos cristalinos!

Ai! Asoma, esas luces

Asoma a esa ventana, miña hermosa,

Tu que sempre reluces

Con elas máis lustrosa 15

Cá Luna, cando nace silenciosa.

Verasme aquí cantando

Xunto estas augas craras, estas penas,

Verasme aquí agardando

Que se rompan as lúgubres cadenas 20

Da noite que me aparta

De quen nunca a alma miña se veu farta.

Mírame, si, querida

Cando do blando sono te levantes

Máis fresca e máis garrida 25

Ca estas frores fragantes,

Cá espuma destas ondas resonantes.

E aínda non parecen

Eses olliños teus? Dormes, rosiña?

Dormes, e resplandecen 30

Os campanarios altos da mariña?

Aínda non oíche

Aquela dulce voz que me aprendiche?

Déixasme que aquí sólo

Ás augas lles dirixa os meus acentos, 35

E non vés ó meu colo

Fartarme de contentos

E, amante, aproveitar estes momentos?

Desde aquí vexo os mares

Serenos estenderse alá no ceo. 40

Oio de aquí os cantares

Da píllara fugaz, do merlo feo,

Pero o teu seo lindo

Non o vexo, meu ben, que estás durmindo.

Xa se foi o luceiro, 45

Desperta desa cama, miña rosa.

Desperta, e ven primeiro

Abrir a venturosa

Ventana do teu carto, ven graciosa.

Sal como sempre sales, 50

Máis divina cá diosa de Citera

Salindo dos cristales,

Máis galana cá leda primavera

Esparcindo rosales:

Venus pra min, amante, 55

Primavera, mañán e fror fragante.

 Xa te vexo salindo

Mirarme, e retirarte avergonzada.

E de quen vas fuxindo

Tontiña arrebatada? 60

Do teu amor que canta na enramada?

Non fuxas, non, querida,

Ven aquí, baixa a escala sin temores,

Esa frente garrida

A miña man a cubrirá de frores, 65

Xa as teño aquí xuntiñas

Que venturosas son! Que bonitiñas!

Ven, despeinada aínda,

Darme o primeiro abrazo, darme a vida.

Canto es así máis linda! 70

Ven que a mañán frorida

Sólo pra os que se queren foi nacida.

Non, non, durme, descansa!

Naide turbe o reposo do teu peito,

Plácida quietud mansa 75

Sin cesar vele o teu hermoso leito.

Durme, que non tes penas

E acaso en min soñando te enaxenas.

Reposen os teus ollos

Eses ollos divinos, venenosos. 80

Tamén finos cogollos

Nos rosales pomposos

Agardan por abrirse recelosos.

Si, miña prenda amante:

Eu cantarei aquí mentras que dormes. 85

Ai, que o Landro brillante

Non é o dourado Taxo, nin o Tormes

Alinda o meu retiro!

Durme, si, durme, mentras que eu suspiro

Nicomedes Pastor Díaz

A Alborada

Concello, Comarca ou Provincia
Tipoloxía