Outeiro de Rei (Rúa F, nº 2), por tras da Casa do Concello.
Placa de Manuel María na Praza Maior de Lugo:
Sen metafísica poética digo o meu mensaxe:
vivide.
Sen berros que cheguen ás entrañas:
vivide. Vivir sempre.
Vivir agora, denantes e despois.
De Sonetos á Casa de Hortas:
Non hai no mundo ser tan desolado,
compañeiro da rosa ruborosa e
solidario irmao do desgraciado.
Eu nacín nunha casa moi fermosa e,
nela, deixei o meu pasado,
o tempo da nenez, o soñó ousado
e a miña adolescencia tormentosa.
A claridade volvéuseme foscor
malia vivir en min o grande encanto
da casa patrucial que quero tanto.
Eu son, amiga, feliz co teu amor
e co gozo sinxelo deste canto
que purifica e sublima a miña dor.
Eu, que ía p'ra morgado ou vinculeiro,
da grande e vella casa de labranza
perdín -cousas da vida- tal herdanza,
que o destino marcoume outro roteiro.
E convertinme case en estranxeiro,
nun excluido da fe e da esperanza,
do que moito se esforza e non alcanza
a condición auténtica de herdeiro.
Usei o tempo, teimudo e ilusionado,
na procura do lugar máis axeitado
para vivir a vida verdadeira...
E todo inútil. Non din enraizado.
Grazas a ti, Saleta, compañeira,
Como a propia novacarta.eu, Manuel María era un namorado da Carta Xeométrica de Domingo Fontán e así a tiña entre as súas pertenzas.
