Cee
Colección Visitable Fernando Blanco de Lema
O centro está situado no edificio coñecido como antiga Escola de Nenas, no centro da vila de Cee, erixido pola Fundación Fernando Blanco de Lema no soar da vella casa do seu mecenas.
Colección Fernando Blanco de Lema (Museos de Galicia)
Fernando Blanco de Lema (Galipedia)
Conxunto do instrumental e material didáctico do vello Colexio de Cee (fundado por Fernando Blanco de Lema a finais do XIX), distribuídos nunha sección de física e química (con aparatos de medida, mecánica, acústica etc.), agricultura, xeografía e unha sección de historia natural (con mostras animais, cunchas, minerais e fósiles). Á marxe deste material propio, inclúe cadros (Madrazo, Carreño), gravados e diversas pezas de ourivaría.
Praza da Constitución, nº 25 15270 Cee (A Coruña)
preto Praza do Esquecemento
O IES Fernando Blanco de Lema
Castelo do Príncipe
Caneliñas
A praia de Caneliñas é un areal situado dentro do centro urbano de Portonovo, na parroquia de Adina, Sanxenxo.
15270 Cee (A Coruña)
Area Grande - Area Pequena
Área de Recreo de Ponte Constante
A Concha
Casa do Concello de Cee

José Ramon Soraluce Blond y Alfredo Santiveri Jordán, Cee 1982
Coas costelas crebadas do mal tempo
ALEXANDRE NERIUM
Lugar: Mar interior de Fisterra
Enche na vida o mar para afogarte; avézate
de seu da estacha ó roce no meirande fondío
onde te xulga. ¿Acórdaste da ceifa?, é a quen pertences;
quen che desvela, ó escoito, o seu segredo ou xeme
coa calada o concerto de outono dun baixío.
O vello cuncharedo deixou de ser palaxa,
descubriuno a serea do mascarón furtivo
do galeón 'Beluca' cabo do Tremosiño
co Berrón ó Castelo, coa Lobeira á Regaña
cando rompeu de súpeto de Bufadoiro o limpo.
Malia que todo pasa decontado; ás sandalias
do trinque do Tordeiro; á camisa engurrada
da Xestosa; á chaqueta de pana das Enchousas;
á gravata celeste do Mañoto; á xeitosa
faldriña das Arrosas, sobreenténdese, alfáialas.
Todo petón ten nome, todo marca. A candorca
tamén sopesa a adega que, enguedellada, ofega
o maremoto. Encállante na arnela máis angosta,
naquela en que a vellez non ten asilo. ¡Apréixama
nalgures! O sobordo despezará a serviola.
Non obstante profésaa inda que os folgos perdas,
mesmo te fagas noite coma o día e aparezas
na laxa dobregado sen ollos que te ceguen,
coas costelas crebadas do mal tempo e amañeza
no ceo outro coído, silente, coma sempre.
De Vogar de couse, 2003)



















