EDUARDO PONDAL
Lugar: Castro de Nemeño
“Rei dos castros, castro forte,
garrido castro Nemenzo,
o das uces montesías
e dos carballos cerqueiros;
o da boa parecenza,
o dos altos parapetos,
cheos de frores no vran
e esquivas uces no inverno;
o dos fosos ben compridos
e ben fondos e ben feitos,
das rampras en caracol
e camiños encubertos;
doce á vista desde longe,
castro boo, castro compreto,
¡ouh castro, amigo dos celtas,
antr´os castros o primeiro!,
coma un celta forte e armado,
desde longe te contempro
co teu escudo embrazado
con que defénde-lo peito.
Eu non sei por que na alma
O que sinto non comprendo,
Cal virgen que o seu amado
Mira cun pracer secreto.
Así a túa formosura
Respete o futuro tempo,
E na túa nobre frente
Conserves o nobre sello,
Qu´é propio tan só dos fortes
Qu´ó tempo non se rendeno,
E seas doce lembranza
Dos días que feneceno,
Daqueles que inda virán
A poboar noso eido,
E pasado tempo antigo
Chamarán ó noso tempo”.
Tal ó son d´harpa gemente
Cantaba a doce Maimendos,
Filla do boo Contemunde,
Antre os fortes o primeiro,
Que, do eido dos seus maiores,
No Támara estaba vendo
O grande castro garrido,
Nun día escuro d´inverno,
En que as uces montesías
Se domeaban co vento,
E a voz da doce meniña
Íbase ó longe perdendo...