Desta Terra
Auga pedra, sol e vento,
aquí a ledicia é tanta
que todo rebule e canta
e o Ulla vaise contento.
Teño nesta terra asento
e un sentimento profundo,
un amor vivo e rotundo
polo val onde nacín,
levo a Gres dentro de min,
son deste anaco do mundo.
Xosé Neira Vilas
Homenaxe a Xosé Neira Vilas
o escritor na súa terra.
Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG)
Gres- Vila de Cruces
18 de setembro de 1990
Como curiosidade, esta outra casa preto da Igrexa de San Nicolás tamén temos a casa do seu marido Manuel Murguía
Outeiro de Rei (Rúa F, nº 2), por tras da Casa do Concello.
Placa de Manuel María na Praza Maior de Lugo:
Sen metafísica poética digo o meu mensaxe:
vivide.
Sen berros que cheguen ás entrañas:
vivide. Vivir sempre.
Vivir agora, denantes e despois.
De Sonetos á Casa de Hortas:
Non hai no mundo ser tan desolado,
compañeiro da rosa ruborosa e
solidario irmao do desgraciado.
Eu nacín nunha casa moi fermosa e,
nela, deixei o meu pasado,
o tempo da nenez, o soñó ousado
e a miña adolescencia tormentosa.
A claridade volvéuseme foscor
malia vivir en min o grande encanto
da casa patrucial que quero tanto.
Eu son, amiga, feliz co teu amor
e co gozo sinxelo deste canto
que purifica e sublima a miña dor.
Eu, que ía p'ra morgado ou vinculeiro,
da grande e vella casa de labranza
perdín -cousas da vida- tal herdanza,
que o destino marcoume outro roteiro.
E convertinme case en estranxeiro,
nun excluido da fe e da esperanza,
do que moito se esforza e non alcanza
a condición auténtica de herdeiro.
Usei o tempo, teimudo e ilusionado,
na procura do lugar máis axeitado
para vivir a vida verdadeira...
E todo inútil. Non din enraizado.
Grazas a ti, Saleta, compañeira,
Como a propia novacarta.eu, Manuel María era un namorado da Carta Xeométrica de Domingo Fontán e así a tiña entre as súas pertenzas.
Outeiro de Rei (Rúa F, nº 2), por tras da Casa do Concello.
Placa de Manuel María na Praza Maior de Lugo:
Sen metafísica poética digo o meu mensaxe:
vivide.
Sen berros que cheguen ás entrañas:
vivide. Vivir sempre.
Vivir agora, denantes e despois.
De Sonetos á Casa de Hortas:
Non hai no mundo ser tan desolado,
compañeiro da rosa ruborosa e
solidario irmao do desgraciado.
Eu nacín nunha casa moi fermosa e,
nela, deixei o meu pasado,
o tempo da nenez, o soñó ousado
e a miña adolescencia tormentosa.
A claridade volvéuseme foscor
malia vivir en min o grande encanto
da casa patrucial que quero tanto.
Eu son, amiga, feliz co teu amor
e co gozo sinxelo deste canto
que purifica e sublima a miña dor.
Eu, que ía p'ra morgado ou vinculeiro,
da grande e vella casa de labranza
perdín -cousas da vida- tal herdanza,
que o destino marcoume outro roteiro.
E convertinme case en estranxeiro,
nun excluido da fe e da esperanza,
do que moito se esforza e non alcanza
a condición auténtica de herdeiro.
Usei o tempo, teimudo e ilusionado,
na procura do lugar máis axeitado
para vivir a vida verdadeira...
E todo inútil. Non din enraizado.
Grazas a ti, Saleta, compañeira,
Como a propia novacarta.eu, Manuel María era un namorado da Carta Xeométrica de Domingo Fontán e así a tiña entre as súas pertenzas.
Torre Bermúdez. Cantón da Leña., nº s/n 15940 A Pobra do Caramiñal (A Coruña)
O Museo Casa da Troia esta situado en pleno casco histórico de Santiago de Compostela, próximo á igrexa de San Martiño Pinario e a Catedral. O interior do museo recrea o ambiente e decoración da pensión de estudantes e da vida universitaria de Santiago a finais do século XIX, tal e como se narra na novela de Alejandro Pérez Lugín “La Casa de la Troya”. Sábese que dende 1886 ata 1906 a Casa da Troia funcionaba como hospedaría de estudantes, e tras a súa rehabilitación nos anos noventa, no edificio distribuíronse as estancias e cuartos da pensión tal e como aparecen na novela.
Museo Casa da Troia (Museos de Galicia)
Reprodución dunha antiga pensión de estudantes de finais do XIX (sobre a que Alejandro Pérez Lugín -1870-1926- escribiu en 1915 a novela "La Casa de la Troya"). Mostra cadros, mobles, fotografías e obxectos pertencentes ós personaxes da novela. Alberga tamén obxectos e recordos das tunas da Universidade de Santiago, nunha sección coñecida como Museo da Tuna.
Rúa da Troia, nº 5 15704 Santiago de Compostela (A Coruña)
Villa Florentina, nº 14 15650 Cambre (A Coruña)
A Fundación Pública Galega Camilo José Cela ten a súa sé en Iria Flavia, fronte á colexiata de Santa María de Adina, nas chamadas Casas dos Cóengos por teren sido residencia destes no século XVIII. No ano 1990, o mesmo Camilo Xosé Cela fixo doazón á fundación que leva o seu nome do seu legado literario e artístico coa intención de que se conservase íntegro e tivese a maior difusión.
Santa María, nº 22 15917 Padrón (A Coruña)
Casa Museo Camilo José Cela (Museos de Galicia)
Sede da Fundación Camilo José Cela, no conxunto denominado Casas dos Cóengos (do século XVIII). Reúne tódalas edicións existentes de La Familia de Pascual Duarte, ou 127 das 202 edicións de La colmena, así como algúns dos seus debuxos, epistolario, condecoracións etc., ou unha colección de 62 ouriñais de porcelana, entre os numerosos obxectos relacionados co escritor.
Museo do Ferrocarril "John Trulock" (Iria Flavia, Padrón) Integrado na casa Museo de Camilo José Cela, neto deste John Trulock, quen instalou a primeira liña férrea en Galicia, en 1873, entre Santiago de Compostela e Carril (Vilagarcía de Arousa). Mostra uniformes, obxectos relacionados co ferrocarril e unha fiel reprodución dunha estación da época. Nos xardíns pode verse a locomotora Sarita, a primeira máquina de tren que circulou por Galicia.
Rúa María Sarmiento, 4-8 27869 Viveiro, Lugo
No nº 8 da rúa María Sarmiento, perto da porta de Carlos V, pódese ler na placa conmemorativa que alí se atopa o seguinte texto:
Nesta casa iniciou as súas ensinanzas o COLEXIO INSIGNE DA NATIVIDADE 1597-1840
Fundado por Dª MARÍA SARMIENTO RIBADENEIRA
VIVEIRO NO SEU IV CENTENARIO DECEMBRO 1997
Efectivamente, á súa morte, no 1563, legou os seus bens e as casas de Pedro Pardo de Cela, que eran da súa propiedade, para a creación dunha das dez cátedras de Gramática que existiron en Galicia nos séculos XVI-XVII independentes das Dioceses.
